Dzień Kultury Koreańskiej 2022

Dzień Kultury Koreańskiej 2022

24 maja tego roku po raz pierwszy od początku pandemii odbył się Dzień Kultury Koreańskiej organizowany przed Zakład Języka Koreańskiego UAM przy wsparciu naszego Instytutu.

W tym roku swoją obecnością zaszczyciła nas Jego Ekscelencja Ambasador Republiki Korei w Polsce Hoonmin Lim, a także Dyrektor Centrum Kultury Amabasady Republiki Korei Eunyoung Kang, Jej Magnificencja Prorektor ds. studenckich i kształcenia UAM prof. dr hab. Joanna Wójcik, Jego Magnificencja Prorektor ds. współpracy międzynarodowej prof. UAM dr hab. Rafał Witkowski oraz inni znamienici goście.

Od lewej: Dyrektor Centrum Kultury Amabasady Republiki Korei, pani Eunyoung Kang; wykładowczyni filologii koreańskiej, prof. UAM dr hab. Grażyna Strand; Kierownik Instytutu Króla Sejonga w Poznaniu, dr Anna Borowiak; Dziekan Wydziału Neofilologii UAM, prof. UAM dr hab. Krzysztof Stroński; Ambasador Republiki Korei w Polsce, pan Hoonmin Lim; Prorektor ds. współpracy międzynarodowej UAM, prof. UAM dr hab. Rafał Witkowski; jeden z inicjatorów obecności języka koreańskiego w ofercie edukacyjnej UAM, prof. dr hab. Jerzy Bańczerowski oraz Kierownik Studiów Niestacjonarnych (Filologia Koreańska) i wykładowca języka koreańskiego, dr Paweł Kida

Podczas tegorocznych obchodów Dnia Kultury Koreańskiej studenci oraz wykładowcy filologii koreańskiej na UAM zaprezentowali swoje talenty i swoją pasję do kultury Korei w wielu występach.

Pierwszym z nich było przedstawienie na podstawie opowieści o posłusznej córce Simcheong, w którego przygotowanie i my mieliśmy mały wkład – aktorzy ubrani byli w stroje wypożyczone z Instytutu Króla Sejonga w Poznaniu. I chociaż to ich gra zachwyciła zebranych widzów, to mamy nadzieje, ze piękne stroje jeszcze ubogaciły ten występ.

Kolejny pokaz przybliżył tradycyjny taniec koreański. Piękny występ zaprezentowały studentki filologii koreańskiej – Pani Julia Lider i Pani Julia Perszewska.

W trakcie całej uroczystości kilkukrotnie mogliśmy również wysłuchać Pani mgr Anny Stanik w pokazach wokalnych, zarówno w repertuarze tradycyjnym, jak i bardziej współczesnym. Pani Stanik na co dzień prowadzi zajęcia z języka koreańskiego na filologii koreańskiej.

Pojawiły się też stałe punkty programu z poprzednich obchodów Dnia Kultury Koreańskiej, czyli występ studenckiego zespołu tradycyjnej perkusji koreańskiej samulnori, Keun soriro, oraz pokaz taneczny z wachlarzami zespołu Haeeohwa.

Oprócz tych występów, studenci zaprezentowali również taneczne i wokalne covery utworów muzyki K-POP, wykład o kulturze Korei oraz prezentację kierunku filologia koreańska.

W przerwach pomiędzy występami, natomiast, w holu toczył się żywe rozmowy o Korei i nie tylko, a dla osób nadal głodnych koreańskich akcentów kulturowych przygotowana byłą mała wystawa książek, sztuki i ozdób koreańskich.

Mamy nadzieję, że Ci z Państwa, którzy uczestniczyli w tegorocznym Dniu Kultury Koreańskiej zachwycili się jeszcze bardziej koreańską kulturą, a tych z Państwa, którzy w tym roku nie mogli wziąć udziału – serdecznie zapraszamy w przyszłym roku!

Pozdrawiamy!
Zespół Instytutu Króla Sejonga w Poznaniu

Od lewej: pracownik sekretariatu Marta Janowicz; lektorka j. koreańskiego mgr Hyerim Ju; Kierownik Instytutu Króla Sejonga w Poznaniu dr Anna Borowiak; lektorka języka koreańskiego mgr Choonsil Lim

Na drodze ku demokracji – wydarzenia maja 1980 roku

Na drodze ku demokracji – wydarzenia maja 1980 roku

Maj to miesiąc nazywany w Korei miesiącem rodziny (kor. 가정의 달), w którym Koreańczycy świętują zarówno Dzień Dziecka (kor. 어린이날), jak i Dzień Rodziców (kor. 어버이날), kolejno 5 i 8 maja. Maj to również miesiąc pięknej pogody, okres pomiędzy chłodem zimy, a upałem letniej pory deszczowej. Maj to czas obchodzenia urodzin Buddy i licznych festiwali. Innymi słowy – maj to czas radosnego świętowania. Jednakże, cieniem na ten radosny miesiąc rzucają się wydarzenia z maja 1980 roku, które przyczyniły się do przemian ustrojowych w Korei Południowej pod koniec lat 80. XX wieku.

Po podziale w 1948 Korea Południowa, choć na papierze była krajem demokratycznym, rządzona była przez dyktatorów – Syngmana Rhee (1948-1960) i Park Chung-hee (1961-1979). Pierwsze nadzieje na demokratyczne przemiany pojawiły się w roku 1960, kiedy powszechne protesty po kolejnych wygranych przez Rhee wyborach, uważanych za sfałszowane, zmusiły go do ustąpienia z urzędu prezydenckiego. W rozpisanych na nowo wyborach zwycięstwo odniósł Yun Bo-seon, który utworzył pro-demokratyczny rząd z premierem Chang Myeon na czele. Jednakże, wewnętrzna niestabilność kraju po wyniszczających ekonomicznie i politycznie rządach Rhee, doprowadziła do społecznego niezadowolenia, a w końcu do zamachu stanu w maju 1961 roku, po którym faktyczną władzę w kraju przejął Park i rozpoczął swoje blisko dwudziestoletnie rządy. Park był bezwzględny dla swoich politycznych oponentów i czas jego prezydentury naznaczony był represjami i ograniczeniem wolności obywatelskich Koreańczyków, którzy z każdym rokiem coraz wyraźniej pokazywali swoje żądania zmian w kraju. Rządy Park Chung-hee zakończyły się tragicznie – jego zabójstwem 26 października 1979 roku. Pełniącym obowiązki prezydenta został, zgodnie z zapisami konstytucji Yushin z 1972 roku, ówczesny premier – Choi Kyu-ha, który obiecał demokratyczne przemiany, zmianę konstytucji oraz wolne wybory. Koniec ery Parka zapoczątkował serię wydarzeń i gwałtownych zmian ustrojowych, nazwanych później Seulską wiosną (kor. 서울의 봄). W nocy z 12 na 13 grudnia 1979 roku grupa generałów pod przewodnictwem Chun Doo-hwana przeprowadziła zamach stanu i objęła władzę. W ciągu następnych miesięcy Chun Doo-hwan podporządkował sobie całą armię, Koreańską Centralną Agencję Wywiadowczą (KCIA) i rząd. W ten sposób rozpoczęły się w Korei rządy dyktatury wojskowej.

Przez kraj przelała się fala protestów organizowanych przez studentów, działaczy związkowych i liderów opozycji. Studenci domagali się autonomii dla uniwersytetów i odsunięcia z władz uczelnianych i grona pedagogicznego profesorów powiązanych z rządami prezydenta Parka. Protestowano również przeciw obowiązującej od 1972 roku konstytucji Yushin (która rozszerzyła uprawnienia prezydenckie do takiego stopnia, że rządy przypominały bardziej dyktaturę) i domagano się prawdziwie demokratycznych rządów w kraju. Odpowiedzią rządu Chun Doo-hwana na rosnące w siłę demonstracje było wprowadzenie stanu wojennego 17 maja. Zamknięto uniwersytety, wszelka aktywność polityczna została zakazana a 26 liderów opozycyjnych (w tym Kim Dae-jung) zostało aresztowanych. 18 maja grupa około 600 studentów Narodowego Uniwersytetu Chonnam zgromadziła się pod bramą uczelni domagając się uwolnienia Kim Dae-junga i protestując przeciw wojskowej dyktaturze. Władze użyły siły do rozpędzenia demonstracji, a studenci dotychczas zgromadzeni na kampusie, zostali wyparci na przedmieścia, gdzie dołączyli do nich inni mieszkańcy Gwangju. Kontrolowane przez rząd media przedstawiały te wydarzenia jako wybryki chuligańskie sprowokowane przez komunistów i nie wspomniały słowem o brutalnej reakcji sił zbrojnych, w wyniku której życie straciło i zostało rannych wielu protestujących, a także policjantów i wojskowych. Oburzeni tym mieszkańcy ruszyli w stronę rozgłośni i zaczęli podpalać jej budynki.

Protestujący przed budynkiem Jeonil na Geumnam-ro, Gwangju.
Źródło: https://www.sisajournal.com/news/articleView.html?idxno=175437

21 maja do protestów przyłączyło się jeszcze więcej osób, splądrowano składy broni i amunicji oraz miejscowe komisariaty. Zaopatrzeni w broń demonstranci stworzyli oddziały milicji, które odpierały ataki armii koreańskiej. W odpowiedzi armia zablokowała wszystkie drogi prowadzące do miasta, odcinając protestujących od pomocy z zewnątrz. Po względnie spokojnych sześciu dniach, 27 maja wojsko Chuna rozpoczęło operację Sangmu Chungjung, wysyłając do miasta odziały lądowe i powietrznodesantowe w sile pięciu dywizji, które zdusiły protesty w mniej niż dwie godziny. Oficjalna liczba ofiar śmiertelnych to 200 osób, ale szacuje się, że liczba ta dochodzić mogła nawet do 2 tysięcy.

Choć protesty nie przyniosły spodziewanych rezultatów, dziesięciodniowy zryw niepodległościowy w Gwangju przeszedł do historii jako symbol sprzeciwu wobec dyktatury militarnej i bohaterska próba przywrócenia demokratycznych rządów. Co więcej, walki w Gwangju rozpaliły ogień demokracji, który w Korei Południowej już nie ugasł, a stałe naciski społeczeństwa i opozycji doprowadziły do wolnych wyborów w 1987 roku, które dały początek realnym demokratycznym przemianom kraju. W 2011 roku archiwa i dokumenty związane z masakrą w Gwangju zostały dopisane na listę Pamięci Świata UNESCO.

______________________________
autor: Marta Wysocka
______________________________

Źródła
May 18th Democratic Uprising. Accessed May 17, 2022. https://www.gwangju.go.kr/eng/contentsView.do?pageId=eng9.

Chong-suk Han. “Kwangju Uprising”. Britannica. Accessed May 17, 2022. https://www.britannica.com/event/Kwangju-Uprising

“Masakra w Gwangju”. Wikipedia. Accessed May 17, 2022. https://pl.wikipedia.org/wiki/Masakra_w_Gwangju.

Michael J., Seth. “A Concise History of Modern Korea”. ROWMAN & LITTLEFIELD PUBLISHERS, INC. 2009.

Droga ku niepodległości – 1 marca 1919

Koreańska droga ku niepodległości

Kiedy 22 sierpnia 1910 roku japoński gubernator generalny w Korei, feldmarszałek Masatake Terauchi, podpisywał w imieniu swojego rządu traktat formalizujący aneksję Korei przez Cesarstwo Wielkiej Japonii, zarówno on, jak i inni japońscy dygnitarze spodziewali się, że Koreańczycy szybko zasymilują się z japońskim porządkiem życia i porzucą swoją narodową tożsamość. Nic bardziej mylnego. Koreańczycy opierali się japonizacji i marzyli o wyzwoleniu spod władzy okupanta. Wyrazem tego marzenia był tzw. ruch 1 marca – seria pokojowych manifestacji (łącznie ponad 1000 protestów w całym kraju), podczas których Koreańczycy wyrazili swój sprzeciw przymusowej japonizacji i żądanie niepodległości dla swojego państwa.

Co spowodowało ten wybuch patriotyzmu? Z pewnością emocje narastały stopniowo przez lata okupacji, ale jako katalizator wskazuję się sekwencję kilku wydarzeń z przełomu 1918 i 1919 roku. Pierwszą iskierką był koniec I wojny światowej i Konferencja pokojowa w Paryżu, na którą udała się delegacja koreańska z nadzieją uzyskania międzynarodowego wsparcia w walce o niepodległość.

Źródło: https://www.koreatimes.co.kr/www/nation/2022/02/113_61759.html

Nadzieje te się nie ziściły, ponieważ świat Zachodu, tak nadal kolonialny, uznawał Koreę za japońską kolonię. Mimo tego niepowodzenia, duch walki płonął dalej, a został on podsycony nagłą śmiercią Cesarza Kojonga 21 stycznia 1919 roku, którą po dziś dzień niektórzy uważają za zabójstwo. W odpowiedzi na te wydarzenia, i inspirowani Czternastoma punktami Wilsona, koreańscy studenci w Tokyo opublikowali 8 lutego 1919 roku własny niepodległościowy manifest, w którym ogłosili swoją determinację w walce o wolność Korei. Niecały miesiąc później, wczesnym rankiem 1 marca, 33 kluczowych aktywistów rozprowadziło wśród obywateli Seulu kopie Deklaracji Niepodległości. Około południa w parku Tapgil w dzielnicy Jongno zaczęli zbierać się uczniowie, studenci i przechodnie, a o godzinie 14:00 liderzy rodzącego się ruchu odczytali Deklarację przed gromadzącymi się tłumami, po czym złożyli ją na ręce japońskich policjantów i zostali aresztowani. Tysiące ludzi, ze słowami niepodległościowej Deklaracji i okrzykami “Manse!” na ustach, ruszyły ulicami Seulu, by dać wyraz swojemu sprzeciwowi wobec okupanta. Jeszcze tego samego dnia marsze i protesty odbyły się w sześciu innych miastach, a w kolejnych dniach dziennie odbywało się ponad sto, a nawet dwieście demonstracji w całym kraju.

Źródło: http://www.koreatimes.co.kr/www/news/nation/2010/07/113_61567.html

Protesty odbywały się przez około miesiąc i szacuje się, że w tym czasie wzięło w nich udział ponad 2 miliony Koreańczyków, czyli około 10% ówczesnej populacji. Mimo, że protesty były pokojowe, a demonstranci nie uciekali się do przemocy, to japońskie władze odpowiedziały brutalnie – protestujący atakowani byli przez policję i wojsko, tysiące ludzi aresztowano, a aresztantów torturowano i skazywano na śmierć.

Źródło: https://sites.google.com/site/koreanwarunit/day-1-introduction-to-korea-s-20th-century/pictures-of-japanese-colonialism

Takie środki, a szczególnie publiczne egzekucje, miały zniechęcić Koreańczyków. Według oficjalnych japońskich źródeł podczas marcowego ruchu zginęło ponad 500 osób, a blisko 12 tysięcy zostało zatrzymanych, jednak koreańscy historycy szacują, że liczby te były dużo wyższe – nawet 7,5 tysiąca zabitych, blisko 16 tysięcy rannych i 46 tysięcy zatrzymanych.

Marcowy zryw stał się początkiem niestrudzonej walki Koreańczyków o zrzucenie jarzma okupacji i wyzysku. Najbardziej jego namacalnym efektem było powołanie 11 kwietnia 1919 roku do życia Koreańskiego Rządu Tymczasowego w Szanghaju, który konsolidował wysiłki Koreańczyków przebywających na obczyźnie o odzyskanie przez ich kraj niepodległości.

Koreański Rząd Tymczasowy, Szanghaj 1919. Źródło: http://19together100.pa.go.kr/

Chociaż niepodległość od japońskiego okupanta, tak przecież niedoskonałą i rozdzierającą Koreę wpół, udało się uzyskać dopiero wiele lat po wydarzeniach 1 marca 1919 roku, to właśnie ten patriotyczny zryw uważa się za początek drogi ku niepodległości Korei i od 1949 w Korei Południowej) Koreańczycy obchodzą rocznicę tego dnia, jak święto patriotyzmu, odwagi i niezłomności swojego narodowego ducha.


______________________________

Źródła
Presidential Archive of Korea. Accessed February 25, 2022.  http://19together100.pa.go.kr/eng/lay2/S79T82C88/contents.do.

Korean war Unit. Accessed February 25, 2022. https://sites.google.com/site/koreanwarunit/day-1-introduction-to-korea-s-20th-century/pictures-of-japanese-colonialism

Devine, Richard. “Japanese Rule in Korea after the March First Uprising. Governor General Hasegawa’s Recommendations.” Monumenta Nipponica 52, no. 4 (1997): 523–40. https://doi.org/10.2307/2385698.

Jung, Hae-myoung. „Feb. 8 Independent Declaration distributed worldwide in 4 languages.” The Korea Times. Accessed February 25, 2022. https://m.koreatimes.co.kr/pages/article.asp?newsIdx=263338

Neff, Robert. „Foreign Press Reactions to March 1 Movement.” The Korea Times. Accessed February 25, 2022. https://www.koreatimes.co.kr/www/nation/2022/02/113_61759.html

Fretwell, James. „“The 3.1 People’s Uprising”: how North Korea sees the March First Movement.” North Korea News. Accessed February 25, 2022. https://www.nknews.org/2020/02/the-3-1-peoples-uprising-how-north-korea-sees-the-march-first-movement/

Breen, Michael. „The March 1 Uprising: New Nation, New Leaders.” The Korea Times. Accessed February 25, 2022. http://www.koreatimes.co.kr/www/news/nation/2010/07/113_61567.html